India 2013

  • india 2013 - 01
  • india 2013 - 02
  • Jan Boiten, Luuk Boiten
  • 2013
  • School for Agriculture Rubberbomen Kleinseminarie

Van 1 februari tot 3 maart zijn 4 reizigers met reisleider Piet Kruizinga op pad geweest door India. Een boeiende en vaak verrassende reis met bezoeken aan een 12-tal projecten van NGO’s en Missie. Er was ook de nodige tijd voor ontspanning en “bezienswaardigheden” Voor 3 deelnemers was India al een bekend gebied; voor de broers Jan en Luuk Boiten was het een eerste kennismaking met dit immens grote en drukke land van grote contrasten. Een verslag van alle bezoeken is niet mogelijk, daarom hieronder van beide deelnemers een impressie.

Vredeswerk in Nagaland

Voor de tweede keer was het Noord-Oosten, Assam en Nagaland, opgenomen in het reisprogramma. Dit gebied, grenzend aan China, Burma, Bhutan en Bangladesh, was lang geografisch en cultureel, sterk geïsoleerd van de rest van India. Er leeft een diversiteit aan stammen en het heeft een unieke flora en fauna.Uiteraard hebben we daar maar een glimp van kunnen zien en meemaken.

Nagaland wordt gekenmerkt door veel geweld, zowel in het verleden als in deze tijd.

Dit vindt zijn oorsprong in veel onderlinge conflicten en het streven naar onafhankelijkheid, los van de staat India ( die indertijd ook was toegezegd).

We waren enkele dagen op bezoek bij DAN, de Development Association of Nagaland van het Bisdom Dimapur en de vriendelijke directeur father Sebastian regelde voor ons een bezoek bij “Peace Channel”, het vredeswerk van het Bisdom. Oprichter en directeur Anto, een jonge en energieke father, ontving ons hartelijk in het Bishop’s House en stelde ons voor aan de stafleden. “Welcome to share with you” Vervolgens nam hij, samen met zijn staf, alle tijd om ons te vertellen over de eerste ideeën en redenen om dit werk te starten(1997) . Er was sprake van veel geweld, doodsbedreigingen, moordpartijen, ook van en door veel jongeren. De gedachte kwam op om juist bij de jongeren een transformatie tot “peacelovers and peacepromotors” na te streven.

Dit was het begin van “Peace Channel” met als motto “Be a channel for peace”,gestart in 2005. In enkele jaren zijn er enkele duizenden jongeren in de regio gemobiliseerd en georganiseerd in vredesclubs. Er wordt ook gewerkt via scholen, muziek (een “Peace Band”) workshops en bijeenkomsten. Er zijn dagelijks 10 medewerkers en 7 vrijwilligers aktief.

Indrukwekkend was het verhaal van Catherine Zhimo, een jonge vrouw, die 6 jaar geleden haar vader door het geweld verloor. Ze wil zijn werk voortzetten en doet vredeswerk in haar eigen dorp en omgeving, waar het geweld diep in de samenleving verankerd is.Het werk wordt deels financiëel gesteund vanuit de VS en Europa, waaronder Cordaid. Gevraagd naar steun uit de lokale politiek, bleek die zich tot nu toe te beperken tot niet nagekomen beloftes.

Zoals bleek bij meer bezoeken op onze reis, is de bijdrage van NGO’s voor de ontwikkeling van met name de meest achtergestelde en armste groepen van groot belang.

Het was een indrukwekkend en confronterend bezoek, waarbij we nog konden toezeggen na thuiskomst contact met Cordaid te zullen opnemen. Verder zullen we, zoals voorafgaand aan onze reis verzocht, nagaan of er een mogelijkheid is om jongeren in het kader van Jongeren en Missie voor een korte periode uit te zenden naareen dergelijk project.

d
c