Reisverslag Brazilië 2007

  • Jaap Schouls
  • 2007

Van het enthousiasme krijg je echt een kick!

Afgelopen zomer reisde opnieuw een Wederzijdsgroep naar Brazilië. Deelnemer Jaap Schouls publiceerde in Het Limburgs Dagblad een serie reisverslagen. Hieronder volgt daarvan de eerste aflevering.

  • Op de weg van het vliegveld van Recife naar het eerste onderkomen schreeuwen de reclameborden je van alle kanten toe. De mensen lijken hier met teenslippers aan geboren. Drie donkere boys die op één fiets samen ergens proberen te komen – lacherig met veel branie. Vrouwen met alle rondingen maximaal, heel fier rechtop rustig langs de weg gaand. Veel tralies voor ramen en deuren. De meeste bouwsels nogal grauw en zonder een bovenverdieping – hier is nog alle ruimte van de wereld! Maar achter dat uiterlijk gaat een wereld van transnationals en tegelijk schrijnende armoede schuil. Bij deze Wederzijdsreis gaat het er vooral om te zien, hoe met een klein krediet mensen ondanks die armoede aan de gang geholpen kunnen worden.

    Microkrediet

    De kredietverleners verschaffen het krediet vaak in de vorm van een roterend fonds. Mensen zonder enig kapitaal of onderpand, maar met ondernemingszin, kunnen met een klein krediet een start maken. Het geld wordt eerst aan één persoon of enkele personen verschaft. Deze lossen snel en met rente af en vervolgens komt het geld dan beschikbaar voor buren en anderen in dezelfde situatie. Het is dus een gezamenlijk belang dat het geld volgens afspraak wordt afgelost omdat het dan (inclusief de rente) weer voor de volgende beschikbaar komt. De leningen zijn bedragen tussen 500 en 1000 Real (de koopkracht van een Real is ongeveer gelijk aan onze vroegere gulden in 2000). In een land waar het minimumloon maar een 380 Reaal per maand bedraagt en toch iedereen ook graag een mobieltje en een tv heeft, is dat een groot bedrag.

    Voorbeelden

    Veeboeren beschikken over mest. Met een eenvoudige biogasinstallatie kan er gas voor gebruik in de keuken van gemaakt worden. De boer die we bezochten, spaarde daarmee elke maand een butagasfles uit. Binnen drie jaar is het hele bedrag afgelost. Bij de kijkdagen was het een drukte van belang. Ook bezochten we een zogenaamd ‘wc-project’, waar in een sloppenwijk bij elk huisje een ordentelijke wc, die Reisleidster Sylvia Heijker was afgelopen augustus weer met een groep in Brazilië. In de favela’s van Rio ervaarde zij opnieuw hoe ernstig de situatie daar geworden is. Zij stuurde onderstaand verhaal in voor de vergeten verhalenoproep van de Dick Scherpenzeelstichting (zie: www. hetvergetenverhaal.nl). Favela’s (sloppenwijken in Rio); er zijn er honderden. In een aantal is het oorlog. De politie vervult een bedenkelijke rol. Mensenrechten worden geschonden. De pers durft er niet meer in. Een vergeten verhaal?! In drie dagen bezoeken we een mensenrechtenorganisatie, een straatkinderopvang en tot dan toe ontbrak, gebouwd werd. Een ander project was het bouwen van een zogenaamde ‘cisterna’, waarin het regenwater tijdelijk opgeslagen kan worden.

    Er kan soms met een klein bedrag een eenvoudig werktuig worden ontwikkeld, wat veel werk uit handen neemt. Zo bezichtigden we een cactusbladsnijder – een vorm van aangepaste technologie voor de kleine boer. Het maakt de cactusteelt veel minder arbeidsintensief en vermindert de kans op ongelukken, want alleen met een mes met de hand hakken is reuze gevaarlijk. Ook de Braziliaanse overheid werkt met microkredieten. Op het gemeentehuis van Recife wordt meteen duidelijk gemaakt dat het in de eerste plaats om een goede aanpak gaat en vervolgens pas om geld. Onderwijs, training en begeleiding gaan daarom hand in hand bij de kredietverlening door de stad Recife. Van het enthousiasme, waarmee de deelnemers van de projecten van het microkrediet vertelden, krijg je echt een kick! Het ontwikkelingsgeld blijft hier zeker niet aan de strijkstok hangen. Nieuwe hoop op een betere toekomst!

d
c